W 1933 roku Zakopane uzyskało prawa miejskie i w dalszym ciągu dynamicznie się rozwijało. Położenie u stóp Tatr stawiało wyższą poprzeczkę dla zabudowy, lecz pod względem architektonicznym Zakopane w dalszym ciągu dzielnie walczyło o miano najbrzydszego miasta świata.

Już pod koniec XIX wieku zaczęli osiedlać się tutaj przyjezdni i w sąsiedztwach tradycyjnych góralskich domów zaczęły powstawać budynki w różnych czasem nawet abstrakcyjnych stylach.

  • 01
Wielu właścicieli było nastawionych przede wszystkim na zysk i nie zawracało sobie w ogóle głowy wyglądem budynku czy nawiązaniem do otoczenia. Jednym z głównych przeciwników wyłaniającego się chaosu architektonicznego stał się Stanisław Witkiewicz, który nie był zawodowym architektem i nie miał też doświadczenia góralskich „budorzy”, ale postanowił stworzyć styl nawiązujący do tradycji i architektury góralskiej. Z czasem styl ten został nazwany „zakopiańskim” i objął nie tylko budownictwo, lecz i zdobienie wnętrz czy meblarstwo.Powstało wiele budynków zaprojektowanych przez Witkiewicza w stylu zakopiańskim, z których najbardziej znane są „Willa pod jedlami”, „Oksza” czy kaplica na Jaszczurówce. W zapomnienie odeszła willa „Pepita”, która po wybudowanej w 1893 roku „Kolibie” była drugim w kolejności domem wystawionym w stylu zakopiańskim.
  • 02
Właścicielem willi „Pepita” usytuowanej w Zakopanem przy ulicy Chałubińskiego 7 był doktor Chrostowski. Później mieszkała tu rodzina poety Józefa Żuławskiego, która zmieniła nazwę willi na „Łada”. Następnie od nich kupiła ją Maria Sanokowska, a kiedy w styczniu 1928 budynek spłonął, parcelę po nim nabył doktor Włodzimierz Schneider z Krakowa. W ciągu dwóch lat wybudował tam okazały murowany pensjonat, któremu nadano nazwę „Palace”. Za dziesięć lat ten budynek stanie się miejscem kaźni.